Esmée Weekers

Het ontstaan van mijn liefde voor Italië

Mijn naam is Esmée, 27 jaar en geboren en getogen in Brabant. Door mijn ouders’ liefde voor Italië, hadden mijn zus en ik al van kleins af aan het geluk minstens één keer per jaar mee te mogen om dit prachtige land steeds een beetje verder te ontdekken. Elke vakantie leerden we de cultuur, de taal en de mensen beter kennen en met veel van de Italianen die we door de jaren heen ontmoetten, bleven we contact houden. Het contact met één van deze Italianen bracht mij ertoe om op mijn achttiende, geheel tegen het verbod van mijn ouders in, in mijn eentje op het vliegtuig te stappen. Ik moest er gewoon achter komen of ik Italië tijdens koude winterdagen net zo geweldig zou vinden als tijdens de zonnige dagen in de zomervakantie. Zelf had ik natuurlijk nog geen creditcard en van mijn ouders mocht ik niet gaan, maar gelukkig had ik een neef die me wel wilde sponsoren en die met zijn creditcard stiekem vliegtickets voor me kocht. Als mijn ouders òf zijn ouders daar achter zouden komen, dan hingen we! Dus tot heel kort geleden was dat ons geheimpje…

In die ene week dat ik ‘alleen’ in Italië verbleef, leerde ik het land ook kennen buiten vakantiesferen en guess what… I LOVED IT! Een week lang liep ik als het ware mee in het dagelijks leven van de Italiaanse vriend die ik ging opzoeken. We gingen carnavallen in Venetië, genoten van echte Italiaanse diners en ik mocht mee naar de doop van zijn neefje, ook geheel op z’n Italiaans. De taal, het eten en bovenal de gastvrijheid van alle mensen die ik tijdens die week heb leren kennen, overtuigden mij alleen nog maar meer: dit land is fantastisch, ongeacht het weer!

Na terugkomst besloot ik al snel dat wanneer het lopende schooljaar erop zat, ik de hele zomer naar Italië zou gaan om Italiaans te leren. Via internet leerde ik een Italiaanse familie kennen waar ik uiteindelijk een half jaar bij in huis heb gewoond en als au pair heb gewerkt want je raadt het al, toen de zomervakantie voorbij was, wilde ik voor geen goud terug naar Nederland. Tot het einde van het jaar bleef ik dus bij mijn super lieve gastfamilie op Lido di Venezia en daarna verhuisde ik naar Chioggia, gevolgd door Turijn. In 3 jaar tijd heb ik verschillende baantjes gehad en de liefste Italianen leren kennen, afkomstig uit alle hoeken van Italië. Toen ik even geen werk had, wilde ik voor een aantal weken terug naar Nederland om vervolgens weer terug te gaan naar Italië. Maar eenmaal thuis liepen dingen wat anders dan gepland en kwam er een gave baan op mijn pad, waardoor het op dat moment het verstandigst was om voorlopig in Nederland te blijven.

Na een tijdje had ik alles goed op de rit. Een vaste baan, een schat van een vriend en familie en vrienden om me heen. Voor het eerst sinds lange tijd ervaarde ik precies dat stukje rust en stabiliteit waar ik naar op zoek was, en dat deed me goed. Om die reden ben ik de afgelopen jaren toch in Nederland gebleven, maar het fantaseren over hoe ik ooit een bedrijf ga beginnen in Italië en daar oud ga worden, is nooit opgehouden. Want hoe goed ik het hier ook heb, er is geen plek op de wereld waar ik me zó gelukkig voel als in la bella Italia!

Trouwen in Italië

In de afgelopen jaren, waarin we minimaal één keer per jaar naar Italië gingen, is ook mijn vriend gevallen voor de charmes van het land. Toen ik vorig jaar tijdens onze wereldreis ten huwelijk werd gevraagd, hoefden we dan ook niet lang na te denken: dit wordt een Italiaanse bruiloft! Net als mijn zus, die een aantal jaar eerder al in het Italiaanse huwelijksbootje stapte, had ik het altijd zo voor me gezien. Een bruiloft in eigen land kan natuurlijk ook waanzinnig mooi zijn, maar voor mij moest het echt Italië worden. En gelukkig heb ik niet heel veel moeite hoeven doen om mijn verloofde over te halen 😉

Na terugkomst besloot ik al snel dat wanneer het lopende schooljaar erop zat, ik de hele zomer naar Italië zou gaan om Italiaans te leren. Via internet leerde ik een Italiaanse familie kennen waar ik uiteindelijk een half jaar bij in huis heb gewoond en als au pair heb gewerkt want je raadt het al, toen de zomervakantie voorbij was, wilde ik voor geen goud terug naar Nederland. Tot het einde van het jaar bleef ik dus bij mijn super lieve gastfamilie op Lido di Venezia en daarna verhuisde ik naar Chioggia, gevolgd door Turijn. In 3 jaar tijd heb ik verschillende baantjes gehad en de liefste Italianen leren kennen, afkomstig uit alle hoeken van Italië. Toen ik even geen werk had, wilde ik voor een aantal weken terug naar Nederland om vervolgens weer terug te gaan naar Italië. Maar eenmaal thuis liepen dingen wat anders dan gepland en kwam er een gave baan op mijn pad, waardoor het op dat moment het verstandigst was om voorlopig in Nederland te blijven.

Na een tijdje had ik alles goed op de rit. Een vaste baan, een schat van een vriend en familie en vrienden om me heen. Voor het eerst sinds lange tijd ervaarde ik precies dat stukje rust en stabiliteit waar ik naar op zoek was, en dat deed me goed. Om die reden ben ik de afgelopen jaren toch in Nederland gebleven, maar het fantaseren over hoe ik ooit een bedrijf ga beginnen in Italië en daar oud ga worden, is nooit opgehouden. Want hoe goed ik het hier ook heb, er is geen plek op de wereld waar ik me zó gelukkig voel als in la bella Italia!

Trouwen in Italië

In de afgelopen jaren, waarin we minimaal één keer per jaar naar Italië gingen, is ook mijn vriend gevallen voor de charmes van het land. Toen ik vorig jaar tijdens onze wereldreis ten huwelijk werd gevraagd, hoefden we dan ook niet lang na te denken: dit wordt een Italiaanse bruiloft! Net als mijn zus, die een aantal jaar eerder al in het Italiaanse huwelijksbootje stapte, had ik het altijd zo voor me gezien. Een bruiloft in eigen land kan natuurlijk ook waanzinnig mooi zijn, maar voor mij moest het echt Italië worden. En gelukkig heb ik niet heel veel moeite hoeven doen om mijn verloofde over te halen 😉